S a r a f i n a B o o k s

More Knowledge More Power

Sent: Thursday, June 27, 2002 9:13 PM
Subject: Nederlands,Surinaams,Afrikaans slavernijverleden

Verdeeldheid afro – Surinamers maakt 1 juli tot rouwdag  

Door : Ludwich van Mulier

“Zwart   (Afrikaans) bewustzijn” is nieuw en rekbaar in de Surinaamse constellatie. Veel verwarring en onbegrip is er  over het slavernijverleden van afro –Surinamers. Bepaalde Afrikanen zien neer op de nazaten van ontheemde slaven van weleer (Caribische eilanden en de Guyana’s), en vinden hun claim op afrikaanse identiteit misplaatst. Surinaams nationalisme heeft moeite met  de positiebepaling t.o.v. Afrika. Sommige Surinamers verwijten de Afrikanen medeplichtigheid aan slavenhandel en slavernijpraktijken. Wat een eenduidige onthulling van een slavernij – monument zou moeten zijn, in het kader van Nederlands Slavernijverleden,  is het startsein voor een ideeënstrijd in het bewustwordingsproces van afro –Surinamers geworden. Het schaamteloze gevecht om de subsidies door afro –Surinamers onderling, werpt een schaduw over de bevrijdende  viering van  1 juli-emancipatiedag. De “ bakra”  lijkt in bepaalde opzichten nog steeds dezelfde baas van weleer gebleven, met dezelfde onderdanen. Afro –Surinamers hebben niet meer de regie over hun eigen historie en feestdag.

Afwijkende visies
 Op 1 juli herdenkt Suriname (de Surinamers) de afschaffing van de slavernij in 1863. Elk jaar  weer kan men de balans opmaken van hetgeen de Afro – Surinamers , nazaten van ex – slaven - als bevolkingscategorie  bereikt hebben. Reeds enkele jaren wordt de aandacht van deze interne evaluatie afgeleid door een door de Nederlandse regering gekoesterd thema : “Nederlands slavernijverleden”. Zonder na te denken en zonder wetenschappelijk fundament, schaarden beplaalde Afro-Surinamers  zich onvoorwaardelijk achter deze leus. Waarvoor gevreesd werd geschiedde dan ook prompt. Uit de Surinaamse gemeenschap namen enkelen het initiatief een andere invalshoek op dezelfde geschiedenis te kiezen n.l.: “Surinaams slavernijverleden”. In de verschillende Nederlandse steden ontpopten zich , door gebrek aan communicatie en discussie, de nazaten van veldslaven, huisslaven, Basja’s, vrije slaven. Elk van deze groepen houdt er een andere visie op na als het over het slavernijverleden gaat. In de literatuur worden de verschillende visies goed weerspiegeld Cynthia Mac Leod probeert een brug te slaan tussen Nederlands en Surinaams slavernijverleden en maakt van de slavernij een avontuurlijke romantische gebeurtenis. In Amsterdam is de verwarring over het slavernijverleden van de Surinamers het beste zichtbaar. Surinamers zijn immers nazaten van inheemsen, slavenhouders, slaven, kolonisten en immigranten die zich onderling vermengd hebben. President Venetiaan neemt in het bewustordingsproces van de Afro –Surinamers een eigen plaats in als ideoloog. Hij nam een wijs besluit ondanks een ontvangen uitnodiging niet aanwezig te zijn bij de onthulling van een monument in het kader van het Nederlands slavernijverleden te Amsterdam. Sinds de nederlandse regering zich bezighoudt met het slavernij verleden zijn de  onderwerpen “Neger”, “Slavernij”en Afrika (roots) weer actueel in de Afro-Surinaamse gemeenschap. Eindeloze discussies over de herkomst van het woord Neger, met al zijn bij – betekenissen en de plaats van Afrika in het Surinaamse slavernijverleden scheppen een beeld van een Babylonische spraakverwarring.  Men is er nog lang niet uit. Triest maar waar!! Het cultureel en politiek bewustzijn van de Afro – Surinamers is teleurstellend laag en van groepscohesie is er nauwelijks sprake om over erkend leiderschap in eigen kring maar te zwijgen.. Het wordt tijd dat de Afro – Surinamer weer de regie over zijn eigen geschiedenis overneemt van de neo-koloniale statusquo en zelf de agenda bepaalt en de prioriteiten van aanpak  aangeeft.

De Afro – Surinamer is zelf het levende monument
In Nederland heeft de negroide (Afro-) Nederlander weinig aanzien. Als cultuurgroep wordt de afro-Surinaamse Nederlander niet erkend. Het z.g. “Pim Fortuyn effect” heeft het denigrerend praten over andere cultuurgroepen dan de blauwogige blanke cultuurgroep gestimuleerd. Maar in de wetenschap was het verschijnsel reeds lang -    vanaf de zeventiger jaren - manifest. Discriminatoire generalisaties van wetenschappers als Bovenkerk, Emmer, Entzinger, Fortuyn,  etc. zijn nooit effectief beantwoord. Zij schreven lappen tekst over het vol zijn van Nederland, Nederland wel- of geen immigratieland, het verband tussen criminaliteit en allochtonen, en over Afrikanen die er ook slaven op na hielden. Zwarte wetenschappers bleken broodvrees te hebben, bleven een antwoord schuldig en hielden zich oost Indisch doof.  Een selecte kleine groep Afro – wetenschappers, is sinds de tweede helft van de vorige eeuw bezig met dezelfde achterhaalde onderwerpen, die geen zoden aan de dijk zetten. Als algen in een aquarium bevuilen zij de organisatievormen en ontmoedigen jongeren met hun pseudo wetenschappelijke dooddoeners. De wetenschappelijk beschrijving van het Sranantongo ligt nagenoeg stil.  Onderzoek rondom de winti religie enkele uitzonderingen ( Wooding, Pakosi, Dap, Stephen) daargelaten, vindt nauwelijks plaats.  De Winti- religie en alternatieve geneeskunde is nog steeds  niet erkend. Volkshelden uit  de Afro – Surinaamse hoek, worden achteloos weggehoond door de eigen cultuurgroep. Het lot van Anthony Nesty, de Afro Surinaamse  wereld kampioenen in de gevechtssport in Nederland spreekt  boekdelen. De Afro – Surinamers in de verschillende  topsporten verloochenen hun afkomst. Clarence Seedorf is in dit opzicht een bewonderenswaardige uitzondering.

Het personenverkeer tussen Suriname en Nederland is een voorbeeld van moderne slavernij. De Surinamers betalen de duurste luchtvaarttarieven ter wereld, terwijl zij tot de allerarmsten in Nederland behoren. De beste door afro-Surinamers gerunde lokale radio en TV omroepen lopen op hun tandvlees en zijn noodlijdend.

Onafhankelijke  – Surinaamse bedrijven krijgen geen overheidssteun in Nederland. Er is niets respectabels waaraan Afro – Surinamers zich kunnen optrekken. De zwarte woordvoerders en opinieleiders schijnen genoegen te nemen met een plaatsje naast de burgemeester, minister, en/of Koningin. Kortom we zijn en worden belazerd door een handvol pajongwaaiers die namens ons de Nederlandse overheid adviseren. Het is tijd voor een grote schoonmaak. Opdat nieuwe winden kunnen waaien. Als we op 1 juli de balans opmaken, moeten we helaas constateren dat er weinig bereikt is m.b.t. de identiteitsbeleving van de Afro- Surinamer als cultuurgroep zowel in Nederland als in Suriname. In Suriname zitten de gevangenissen vol jonge Afro – Surinamers in de productieve leeftijdsklassen. Er is nog hoop !! Gelukkig laat niet iedereen zich zand in de ogen strooien door een monument en uiterlijk vertoon. De inhoudelijke discussie over nieuwe vormen van Slavernij in Nederland en Suriname is pas begonnen. Afro –Surinamers zullen  duidelijker en meer aandeel eisen in de TV- productie-  en communicatiesector. Het ondernemerschap dient te worden gevitaliseerd. Een gezonde Afro –Surinamer, met frisse ideeën, met een interculturele opstelling, met een goede baan, een eigen huis (koopwoning), met als hobby sport en lezen,  met respect voor zijn voorouders en  met een keurig gezin is het beste monument dat men kan bedenken. Dit monument is tenminste iets waar wij allen aan kunnen werken.

Aan alle Surinamers een strijdbaar 1 juli toegewenst. Laat  je niet misleiden of omkopen. De ons toegebrachte schade in het Slavernijverleden zal moeten worden vergoed. Onze daadwerkelijke positie in de Nederlandse en Surinaamse samenleving is het enige bewijs of wij  het  Nederlands/Surinaams/Afrikaans slavernijverleden hebben overwonnen en achter ons kunnen laten.

Ludwich van Mulier , Nijmegen, 27 juni 2002.

Power to the People